INVESTIGATIONS & INTELLIGENCE

"All I Have Is a Voice to undo the folded lie" (W H. Auden)

Relatie VOLK en DNA/REGERING BA


De huidige Surinaamse bestuursvorm kan het best als een particratie worden getypeerd met een ondertoon van het zijn van een democratie en in het bijzonder een parlementaire democratie. Stellen dat een democratie absoluut het beste bestuursmodel oplevert, is onmogelijk nu men het heden ten dage met de Griekse denker Plato eens kan zijn dat een democratie de mogelijkheid biedt tot het ontstaan van een dictatuur. De wereld kent veel voorbeelden hiervan.

We zullen nu de machtsstructuren van de Surinaamse democratie blootleggen en de elementaire kenmerken van de vorm van het politieke bestuur beschrijven.

Suriname heeft voldoende te onderscheiden democratische instituties. Het probleem is niet een tekort aan instituties maar een gebrek aan effectieve instituties (Rekenkamer, Justitiële apparaat etc.), het bedrijven van "Crony Capitalism" (vriendjespolitiek) en het hebben van onvoldoende integere politici. Dit alles ondergraaft het wenselijk geachte optimale democratische bestuur en leidt tot een grote mate van ongelijkheid in de samenleving.

De vierde macht (de ambtelijke macht), de vijfde macht (de media) en de zesde macht (deskundigen) functioneren zeer gebrekkig. De schaduwmacht is zwak aanwijsbaar, echter het bedrijven van vriendjespolitiek is sterk aanwezig dat feitelijk het bestaan van deze macht indiceert. Vermelde conclusies worden begrijpelijk na lezing van alle in deze website geponeerde stellingen.

De instelling van commissies rechtstreeks vallende onder de verantwoordelijkheid van de president kan als een staatsgreep van de president worden aangemerkt, immers de ministeriële politieke verantwoordelijkheid (van de regering, inclusief de president) af te dwingen door De Nationale Assemblee wordt uitgehold. De president blijkt in hoofdzaak monologen te houden in De Nationale Assemblee en bij tijd en wijle te Zanderij een persconferentie te beleggen. Binnen De Nationale Assemblee blijkt dat de president zich niet of nauwelijks verantwoordt.

Onderstaand worden de volgende zaken besproken:

  • Wat is de machtsbasis van het volk?
  • Wat is de aard van de relatie tussen het volk en De Nationale Assemblee en tussen het volk en de regering BA?
  • Welke tekortkomingen kunnen in het democratisch bestuur worden onderkend?
  • Welke handelingen kan het volk uitvoeren teneinde goed bestuur af te dwingen?

Preambule van de Grondwet van de Republiek Suriname (S.B. 1987 no.116, gewijzigd bij S.B. 1992 no. 38):

"WIJ, HET VOLK VAN SURINAME, ....., overtuigd van de plicht de principes van vrijheid, gelijkheid en democratie alsmede de fundamentele rechten en vrijheden van de mens te eerbiedigen en te waarborgen, bezield door de beleving van het burgerschap en de participatie bij de opbouw, de uitbouw en de instandhouding van een sociaal-rechtvaardige samenleving".

Uit het voorgaande blijkt dat het democratisch bestuur eerstens in handen is van het volk van Suriname. Dit hoofdprincipe wordt nader benoemd in Artikel 52 van de Grondwet:

"De politieke macht berust bij het volk en wordt uitgeoefend in overeenstemming met de Grondwet”.

Met andere woorden: het volk heeft de absolute macht!

Het volk van Suriname bepaalt de (in-)richting van het bestuur. Middels uitoefening van het stemrecht brengt het volk van Suriname tot uitdrukking welk beleid door zijn vertegenwoordigers (De Nationale Assemblee, die vervolgens een President en Vicepresident kiest en hen de taak oplegt een geschikt bestuur van ministers aan te stellen) moet worden uitgevoerd.

Het volk van Suriname heeft de superieure uitvoerende macht in handen om door middel van het instrument van stemrecht zijn eigen lot en ontwikkeling (Srefidensi) ter hand te nemen. Bij de daadwerkelijke uitvoering vindt er delegatie plaats, eerstens naar de keuze van de samenstelling van De Nationale Assemblee. Vervolgens vindt er een tweede delegatie plaats, namelijk van De Nationale Assemblee naar de regering.

De onderstaande schematische voorstelling geeft duidelijk aan dat er een grondwettelijke hiërarchie bestaat en dat de ultieme macht in handen van het volk is. Deze vaststelling is van eminent belang omdat de juiste inschatting van de macht van het volk naar voren komt. De vaststelling draagt ertoe bij dat het volk inziet dat de feitelijke macht hem toebehoort.

Rioolkranten in Su.
Het volk moet zich ervan bewust zijn dat de macht die hij heeft, voortvloeit uit gewoonterecht (thans universeel aanvaard) en veelal grondwettelijk is (dan wel zal zijn vastgelegd). Het plaatst het volk te allen tijde vanuit hiërarchisch o
ogpunt aan de top van het machtscentrum, boven De Nationale Assemblee en ook volledig boven de regering. Dit is een feit dat enerzijds de uitvoerende macht (coalitie/oppositie en de regering) klaarblijkelijk uit het oog is verloren en anderzijds nooit publiekelijk wordt besproken, omdat zowel de deskundigen als ook de media dit nalaten. De twee buiten het uitvoerende machtscentrum verkerende actoren (deskundigen en media) doen relatief weinig (te zwak, niet onafhankelijk, vermeende deskundigen) om de optimale democratische functionering ter discussie te stellen; ze blijken zaken zeer oppervlakkig te bespreken. Het volk kan weinig op deze actoren vertrouwen.

 

De hiërarchische machtsstructuur in Suriname:
 

Hiërarchische Machtstructuur.Klik op het plaatje
voor grote versie.

De Nationale Assemblee heeft als vertegenwoordiger van het volk het recht een President en Vicepresident te kiezen en het recht te besluiten tot het doen aftreden van deze gekozenen (Art. 74 GW). Een belangrijke taak van De Nationale Assemblee is ook de voordracht van de hoogste functionarissen van de Rekenkamer, belast met het toezicht en de controle op de besteding van de staatsfinanciën. Impliciet volgt hieruit dat De Nationale Assemblee de plicht heeft vast te stellen dat de Rekenkamer haar grondwettelijke taak naar behoren uitvoert. Concreet houdt het o.a. in dat De Nationale Assemblee de begrotingen door de Rekenkamer toetst op juistheid en volledigheid (in realistische zin: of het een zeer goede raming is van de staatsinkomsten en uitgaven), zulks mede in het kader van haar onderzoeksplicht bij de goedkeuring van een begroting alvorens deze te verheffen tot wet (Art. 75, lid 2 GW).

Ex Artikel 90, lid 2 GW en Artikel 116 GW is de President verantwoording verschuldigd aan De Nationale Assemblee, die zoals grondwettelijk is bepaald de vertegenwoordiger van het volk is. In zijn verantwoordingsplicht tegenover De Nationale Assemblee moet de President verantwoorden dat het ingediende begrotingsvoorstel een realistische voorstelling geeft van het voorgenomen beleid het volksbelang te dienen. Deze verantwoordingsplicht behelst ook het feit dat de President na het einde van een kalenderjaar verantwoording moet afleggen ten aanzien van de realisatie van de begrotingsdoeleinden. In Suriname vindt deze verantwoording vrijwel niet plaats. Enkele ministers plegen summiere uitspraken te doen via de media, en dan alleen een vermelding van het feit dat ze een bepaald percentage van de begrotingsdoelstelling hebben verwezenlijkt.

De handelingen van De Nationale Assemblee, de regering en de Rekenkamer in het kader van de begroting zijn voor aanzienlijke kritiek vatbaar. Bij de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblee worden de zaken oppervlakkig besproken. Bij de beoordeling van de realisatie van de begrotingsdoelstellingen zijn noemenswaardige besprekingen of debatten vrijwel afwezig. De controlerende en toezichthoudende taak van De Nationale Assemblee schiet in ruime mate tekort. De jaarlijkse verplichte openbare rapportage van de Rekenkamer vindt niet plaats. Hiermee wordt de optimale functionering van de democratie ondergraven. Democratisch bestuur houdt niet alleen in voorgenomen beleid bespreken, maar vooral ook controle op de uitvoering. Worden gestelde doelen gerealiseerd of niet, dan wel in welke mate?

Bovendien moet ex Artikel 156 van de Grondwet het slot der rekening voor elk dienstjaar afzonderlijk bij wet worden vastgesteld. Aangezien het bij wet moet worden vastgesteld impliceert het een voorafgaand onderzoek en debat van De Nationale Assemblee. Deze grondwettelijke onderzoeksverplichting wordt niet nageleefd. Niet alleen de eerste tot en met de vierde macht, maar ook de media (de vijfde macht) en de deskundigen (de zesde macht) zwijgen.

In dit verband moet ook worden genoemd de handelingen van de Rekenkamer. Jaarlijks moet de Rekenkamer ex Artikel 151 GW publiekelijk rapporteren betreffende het door haar uitgeoefende toezicht en de controle van de staatsinkomsten en uitgaven (zie ook Artikel 156, lid 5, letter b GW). Deze rapportage is niet aanwezig. Dit is een flagrante schending van de grondwet.

Anno 2012 heeft de Rekenkamer ook geen website beschikbaar om openbare verslagen aan het volk ter beschikking te stellen.

De grondwet heeft de politieke macht bij het volk neergelegd en bij delegatie de uitvoering en controle daarvan bij De Nationale Assemblee en als ondersteunend orgaan de Rekenkamer (toezicht en controle). Gebleken is dat deze staatsorganen niet adequaat en niet-consciëntieus handelen. De particratie ofwel de parlementaire democratie functioneert niet conform het constitutioneel recht. Bij de analyse van het realiteitsgehalte van de begrotingen zal blijken dat eerder sprake is van een ponêra politeia (slecht bestuur). Eindconclusie zal zijn dat de hoofddoelstellingen die moeten worden nagestreefd teneinde het volksbelang te dienen, niet worden gerealiseerd.

Indien het constitutioneel recht niet wordt uitgevoerd conform de wil van het volk, wat kan het volk dan doen?

Het volk moet opnieuw kiezen, en wel voor een integer democratisch bestuur. De eerste tot en met de zesde macht functioneren niet in lijn met de wenselijk geachte parlementaire democratie. Wellicht dat het volk bij het opnieuw kiezen minder de intuïtieve logica toepast, namelijk het bewust kiezen van een politiek bestuur dat kennelijk niet de wenselijk geachte nationale doelstellingen kan realiseren. Het volk moet leren van zijn fouten. Fouten maken, is niet erg, zolang men hiervan leert. Het volk is nu aan zet, de consciëntieuze volksafgevaardigden zijn aan zet.


 

Suriname

 

Dit land
heb ik gekozen
hier geplant
in het getij van
de dagen en nachten
mijn leven,
bij de schrokkige zee
die het strand
van mijn hart
aanvreet en
stuk slaat
op gezette tijden,
maar in een vergevingsgebaar
legt tussen de wortels
van wanhoop
kust voor de latere geslachten.

 

Shrinivási